Mój krzyk wśród wirtualnych światów
Czarne na czerwonym, kolory cyrografu
Podpis czytelny, złożony po pijaku
Nie widzisz, nie słyszysz ale ja wciąż mówię
Poruszam tematy, ostro dyskutuje
Ciągle prowadzę z Tobą rozmowy
Cóż, że jedynie wewnątrz mojej głowy
Widzę twoje gesty, lekki cień uśmiechu
Wiesz co chcesz powiedzieć, nie czuję pośpiechu
Płyną gdzieś w przestrzeni rozmowy leniwe
Rozmowy wymyślone, rozmowy nieprawdziwe
Słuchaj, gdy mówię, gdy szepcę, gdy krzyczę
Patrz tam gdzie wskazuję, czytaj, kiedy piszę
Co mi w głowie siedzi, to mych myśli strumień
Czytaj w nich swobodnie, dobrze wiem, że umiesz
Tym razem będę głośna, nie będę stała w cieniu
Zapomnij o spokoju, nawet nie myśl milczeniu
Gdy zacznę mówić, w stanie upojenia
O moim szaleństwie i urojeniach
Opowiem o depresji, o strachu i o prochach
Opowiem co czujesz, gdy nikt Cię nie kocha
W twarz Ci wykrzyczę spod łez strumienia
Jak bardzo Cię kocham, jak Ciebie wciąż nie ma
Poprawione 10.112013.
W styczniu powstał tylko pierwszy wers rymowanki. Ocalał nietknięty, ale postanowiłam coś dopisać, uzupełnić. Może w Styczniu za bardzo się spieszyłam, publikowałam pochopnie każdą ciekawszą myśl, niekoniecznie umiejąc ją kontynuować. I w Styczniu nie pozwalałam sobie na tak dużą szczerość, prowadziłam autocenzurę w pewnych kwestiach. Teraz mi to wisi. Wszystko mi wisi, mam doła i będę pisać depresyjne wiersze o niespełnionej miłości. Ale najpierw poprawię te starsze, żeby wstydu nie było.
Tak tylko dodam, że na początku tego roku ten blog wyglądał inaczej. Był czarno czerwony.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz