Pamięć

Nie mogę przestać pisać, odciskam swój ślad w cyberprzestrzeni. Portale społecznościowe, fora to jednak za mało- tutaj sama ustalam regulamin, nikt nie da mi bana za drastyczny opis. Mój kawałek wirtualnego świata. Szansa na namiastke nieśmiertelności, przynajmniej do czasu, gdy nie padnie serwer- do tej chwili postaram się jednak wydać coś na papierze.
Człowiek żyje tak długo, jak długo o nim pamietają- cóż, pewnie dla niektórych jestem już martwa. Jeszcze dla innych jestem cieniem, który po prostu przemknął przez ich życie (A, to ta... Taka dziwna była) nie zostawiając wiekszego śladu. Czasem chciałabym być kimś wiecej, czasem mam to głeboko gdzieś- relacje nie zawsze kształtuja się tak jak chcemy, nie zawsze będziemy dla kogoś tym, kim chcielibyśmy być.

Zawsze, ale to zawsze chciałam być zapamietana bardziej niż przecietna jednostka. Internet mi na to pozwala, rozpycham się w nim łokciami- co z tego, kiedy dziś każdy może zostawić w nim swój ślad. Czasem głupi, bezsensowny, nic nieniosący, ale zawsze- może przez przypadek ktoś to za ileśtam lat odkopie. Może mój jest taki właśnie- zaślepiona narcyzmem mogę tego nie widzeć.
W każdym razie internet jest demokratczny- daje szansę na niesmiertelność każdemu. To naprawdę szczytowe osiągnięcie ludzkości. Dawniej, żeby coś po nas pozostało trzeba było się solidnie pogimnastykowac, być jednostka wybitną albo przynajmniej dobrze urodzoną.
Albo miec mnóstwo szczęścia.

A jednak to dla mnie mało... Ja chcę więcej niż ślad wirtualny, chcę śladu realnego.
Chce by moje imię i nazwisko nie przepadło w czeluściach facebooka, chcę, by moje Idea została przekazana. Moje myśli, moje uczucia.
Tak, chcę coś przekazać. Czasem wyrywa sie ze mnie w niemal bolesny sposób. Ta Idea to ja sama, wszystko, co mnie kształtuje. To mój krzyk do mikrofonu, emocje, jakie łaczą mnie z muzyką.
To ja sama, chcę być zapamiętana.

Przede wszystkim przez... You know what I mean:)